Ambrotyp - to pozytywowo-negatywowy obraz stworzony przy użyciu techniki mokrego kolodionu, więc aby pojęcie ambrotypu stało się bardziej klarowne, należy poznać od podstaw mokrą płytę.

Frederick Scott Archer – to człowiek, któremu  zawdzięczamy powstanie techniki Wet Plate, mokrego kolodionu, mokrej płyty. Oczywiście było wielu pretendentów do tego, aby nazywać się wynalazcą tej metody , jednak to właśnie On zapisał się w historii jako ten, któremu udało się jako pierwszemu uzyskać i utrwalić obraz na szklanej płycie. Pierwsze naświetlone haloidki zostały utrwalone przez niego w 1851 roku.

Pierwsze fotografie były negatywami na przezroczystym szkle, dzięki czemu można było, po raz pierwszy w historii, powielać obraz namalowany przez światło. W roku 1852 udało się anglikowi tak dobrać składniki emulsji kolodionowej oraz w odpowiedni sposób określić ekspozycję aby móc uzyskać ambrotyp.

Ten specyficzny rodzaj zapisu obrazu, ma to do siebie, że podczas oglądania go na białym tle jawi się jako negatyw, natomiast wystarczy podłożyć czarną tkaninę, aby oczom ukazał się wprawiający w trans i powodujący gęsią skórkę z zachwytu pozytyw. Ambrotyp jest niepowtarzalny. Można go próbować powielać (jeśli  podkład jest szkłem transparentnym), jednak zrobiony na czarnym jak smoła szkle jest unikatem.

Emulsja kolodionowa, czyli mieszanina eteru, etanolu, bawełny strzelniczej oraz soli kadmu i np. amonu jest uczulana, eksponowana na światło, potem natychmiast wywoływana i utrwalana. Wszystkie te czynności należy wykonać w niewielkim odstępie czasu, co wiąże się z pracą w atelier lub przy użyciu przenośnej ciemni.

Przy użyciu kolodium wykonywano wiele różnych rodzajów fotografii: negatywy, ferrotypy, ambrotypy, tintype, a także ostatnio plexitype!

W następnych artykułach przybliżę w większym stopniu tajniki tej niebywale szlachetnej techniki. Ogrom informacji  na temat tej mało popularnej w Polsce metody  może przytłoczyć, jednak  ich chłonięcie jest nie tylko niesamowitym, ale i w dużym stopniu mistycznym przeżyciem .